İSTEMEK

 

İSTEMEK

 İnsanoğlunun istekleri hiç bitmez. Küçükken oyuncak ve dondurmayla başlar, gençlikte iş ister eş ister sonra güzel bir ev ve arabayla devam eder. İsteklerin boyutu hakkında bir kota olmadığından sallamak serbesttir.  Ama keyifli ve huzurlu bir yaşam kurmak için sadece kendine güvenmek her zaman yeterli değildir. Hele bir de yazgısında beleşe konmak yoksa;  o zaman kan ve ter dökmeden istenilen şeylere ulaşmak bayağı zordur.

Bazılarının sevgi ve şefkat dolu kollarda, bazılarının da kendi kundaklarında avunduklarını;  bağırmaların ve isyanların çoğu zaman işe yaramayıp hayatı zorlaştırdığını görmek de böyle bir öngörü sağlamaz. Aldığı biletlere amorti çıkmasa  bile büyük ikramiye varken kim piyangodan amorti hayali kurar ki? Yani isteriz de isteriz… 

Ama yaş ilerleyince en çok sağlık ve huzur isteriz. Sağlıklı olanlar durumuna şükretse iyi olur. Çünkü sağlıklıyken huzur aramak mümkündür de, huzur olmayınca sağlık da risk altına girer. Yani sağlık için, huzur ön şart gibidir. İkisini de kaybedenler için ise yaşam bir tutsaklığa döner. Hem sağlığını hem de huzurunu kaybedip yaşamda tutsak kalanların teselli ikramiyesi volta atma hakkıdır. Hele bir de bahçesini biraz geniş tutarsa domates bile yetiştirebilir.

Kristal bir küre üzerine kurulan yaşamın karanlıkta hiç de parlamadığını ve sadece içindeki  ateşle yetinmek gerektiğini anlayana kadar yolun çoğu kat edenlerin, inatla o ateşten kalan küllerin arasında parlayan birkaç kor parçasının yeniden alevlenmesini  bekleme özgürlüğü vardır. Otobüs durağına gidip tren bekleyene kim ne diyebilir ki?

Sabahları gözünü açıp aynada duygularının yansımasına baktığında, gönlünden koparıp yakaya takılan çiçek artık açmıyorsa, şimdi bir çiçekçiye uğrama zamanı gelmiştir. Her günü yeni bir gün yapan heyecan kalmadığında da, yüzünü yıkayıp havluya  hayal kırıklıklarını bırakanlara, yaşam “yürü koçum” diyerek tek yön levhasında  ucunda ışık olmayan yoldan yeni günü gösterir. 

Kıssadan hisse:

İsterken ölçüyü kaçırmamak lazım.

29 Ocak 2026