SEÇİM
Foça'dan İzmir'e toplu taşım kullanarak gidebilmek için iki yol var. Birincisi yaklaşık yarım saatte bir kalkan dolmuşlarla Menemen, Çiğli, Karşıyaka, Otogar güzergahında uygun yerde inip otobüse binmek. İkincisi de 744 numaralı otobüsle Hatundere İzban istasyonuna gidip oradan yirmi dakikada bir geçen banliyö treni ile Karşıyaka veya Alsancak gibi bir durakta başka bir toplu taşım aracına geçmek. Ne var ki her iki şekilde de bu yolculuk gelişmiş bir metropoldeki kadar kısa ve konforlu olmadığından ben çoğu kez İzmir'e arabayla gidip, şehir içinde toplu taşımı kullanmayı tercih ediyorum.
Tıpkı bugün gibi.
Ancak bu sefer tam Karşıyaka'ya vardım, arabayı parka bırakır, tramvayla devam ederim derken, trafik durma noktasına geliverdi. Muhtemelen bir kazadır, korna çalmadan ve taşkınlık yapmadan ağır ağır ilerleyen herkes gibi ben de elbet mutlu sona ulaşacağım deyip yirmi dakika geçirdikten sonra, önce araçları yönlendiren polisleri, sonra geride sıralanmış iş makinalarını gördüm.
Aha... dedim. Seçimler yaklaşıyor.
Çünkü birçok yol çalışması eğer oradan geçecek önemli biri için değilse, yaklaşan seçimin habercisi gibidir. Bu işin en önemli özelliği de “Bak sizin için çalışıyoruz haaa..” diye herkesin gözüne sokmak için; en yoğun iş saatlerinde, en çok seyirci toplayacak yerde, geçenlere verilen eziyetin farkındalığını ilan eden bir tabela ile yapılmasıdır. Ellerinde sigara, bazılarının çıplak ayaklarında tokyo terlik; bir yığın işçi ile kamyon ve makinenin “seçimlere hazırlanıyoruz” pankartından farkı yoktur.
Oradan geçerken bu işin çilesini çekenler, “tamam lan, yakında düşeceksiniz elime” diye teselli olsa da maalesef kazın ayağı öyle değildir.
Atalarımızın çok doğru bir şekilde belirttiği gibi “Beşer uyuyunca şaşmaktadır”.
Ve sabaha hafızlar resetlenir.
28 Nisan 2026
